Poruszała najgłębsze struny, wydobywała z głębi serca gniew, żal, skłaniała niemal do płaczu, do przyłączenia się do coraz głośniejszego chóru. Słowa były całkiem niezrozumiałe i wydawały się pochodzić z języka o wiele starszego niż Melnibonéański, który był najdawniejszą mową w Młodych Królestwach. Nagle i bębny, i śpiew umilkły. Sześciu mężczyzn podniosło trumnę z podwyższenia i od maszerowało w kierunku kurhanów, inni podążyli za nimi z pochodniami wydobywającymi z mroku osobliwe ścieżki bieli wijące się pomiędzy rzucającymi ostre cienie drzewami. Zatrzymali się nagle i pieśń powróciła, tym razem bardziej uroczysta, triumfująca. Tłum uniósł głowy i z kilkuset gardeł dobyło się zawodzenie, mające najwyraźniej być rytualną odpowiedzią. Tłum nomadów zaczął rozpływać się w kierunku namiotów. Alnac zatrzymał jedną z kobiet w bogatych zielono złotych szatach i wskazał na znikającą procesję. Czy to był pogrzeb, siostro? Nie dostrzegłem ciała. Ciała tu nie ma powiedziała, uśmiechając się w zmieszaniu.

(Reklama: okulary słoneczne )